Macierzyste związki ze światem są relacyjne, macierzyste spojrzenie nie jest hierarchiczne, ale zakłada powiązanie, połączenie ze światem, brak jednoznacznego oddzielenia ja i nie-ja. Ja i nie-ja w kontakcie negocjują przestrzeń wewnętrznego i zewnętrznego, macierzysta przestrzeń graniczna jest obszarem wymiany i transsubiektywności.

Termin odwołuje się do koncepcji Jacquesa Lacana. Psychoanalityk zakładał, że fallus to symbol panowania, nadawania sensu, możliwości wypowiadania się. Nie jest tożsamy z penisem, ale odzwierciedla wartości jakie są mu przypisane kulturowo: władzy, dominacji, siły, autorytetu. Jako znak pierwszej, elementarnej różnicy płciowej bierze udział w wytwarzaniu języka i znaczenia.

W koncepcjach Lacana podmiot kobiecy zawsze istnieje poza porządkiem symbolicznym (kulturowym, znaczeniowym, językowym), wymyka się definicji, jest niemy (obiekt małe a). Od lat 60. badaczki polemizowały z Lacanem i zastanawiały się, jak przekształcić jego koncepcję, aby nie miała wymiaru deprecjonującego tożsamości kobiece. Braha L. Ettinger w połowie lat 90. zaproponowała macierz jako odpowiednik Lacanowskiego fallusa, która odnosi się do macicy w taki sposób, w jaki fallus odnosi się do penisa.