Agnieszka Dubilewicz, Bartłomiej Kalinowski

Be Collage

performans (30 minut)

Performance problematyzuje obecność kobiet i osób transpłciowych w przestrzeni uniwersytetu. Artystów zainspirowała legendarna postać Nawojki – pierwszej kobiety, która w przebraniu mężczyzny studiowała na Akademii Krakowskiej. Kontekst teoretyczny wystąpienia stanowi performatywna teoria płci filozofki i krytyczki kultury Judith Butler, przedstawiona w książce Uwikłani w płeć (1990).

Agnieszka Dubilewicz – kulturoznawczyni, animatorka, aktorka Studia Teatralnego Blum, Teatru Porywacze Ciał oraz Teatru Post Factum. Studentka Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych. Na stałe współpracuje z Fundacją Malta. Uczestniczka Szkoły Pedagogów Teatru, realizowanej przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego.

Bartłomiej Kalinowski – absolwent kulturoznawstwa i student V roku teologii na UAM. Zajmuje się działaniami z zakresu edukacji artystycznej oraz animacji kulturowej. W latach 2013–2016 lider performatywnej grupy Teatru Post Factum. Jego recenzje teatralne i artykuły były publikowane m.in. w magazynie „Teatr” i „Odra”.

Kurator: Maciej Topolski


Kornelia Kiszewska, Maciej Topolski

Dać miejsce

wideo (15 minut)

Rozmówczynie: Barbara Zając, Bogusława Gorzelnik, Małgorzata Miś, Dorota Sado, Beata Zalewska

Montaż: Witek Tylka

Zapisy rozmów z kobietami pracującymi w Bibliotece Jagiellońskiej, na Wydziale Polonistyki UJ oraz innymi członkiniami personelu Uniwersytetu. Panie dbające o czystość i portierka odpowiadają na pytania dotyczące pracy w instytucjach szkolnictwa wyższego, roli kobiet w przestrzeni zdominowanej przez pracę intelektualną, jak również – czy raczej przede wszystkim – własnej kobiecości. Celem projektu jest uważniejsze spojrzenie na obecność pracownic fizycznych w przestrzeni akademickiej i w dyskursie dotyczącym historii nauki, życia literackiego oraz uniwersytetu jako instytucji; stworzony materiał pozwala też wybrzmieć ich własnej refleksji na ten temat.  


Maja Chiara Faber

If you don’t use it, you lose it

wideo (15 minut)

Wideo jest zapisem opowieści byłej wykładowczyni języka angielskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jej historia dotyczy tajnych kompletów podczas okupacji niemieckiej w Krakowie, pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz działań na rzecz powszechnego dostępu do nauki. Bohaterka jest babcią artystki, dzięki czemu swobodnie rozmawia z nią o swej prywatnej historii i pamięci. Tytuł filmu („Co nie używane – zanika”) i jego narracja nawiązują do roli, jaką pełni edukacja w życiu i historii kobiet. Projekt można także odczytać jako formę poszukiwania tożsamości przez współczesną kobietę, otwarcie na międzypokoleniowy przekaz dziedzictwa, przejawianie aktywnej, nieustraszonej postawy wobec przeciwności losu.

Maja Chiara Faber – studentka filmoznawstwa i wiedzy o nowych mediach na Uniwersytecie Jagiellońskim. Absolwentka elektronicznego przetwarzania informacji w Katedrze Lingwistyki Komputerowej UJ. Pomysłodawczyni i dyrektorka artystyczna Festiwalu Filmu Awangardowego Lava. Finalistka międzynarodowego konkursu „2016 Pitch Contest” organizowanego przez The Moving Picture Institute w Los Angeles. Angażuje się w rozwój wydarzeń związanych z kulturą niszową, takich jak Festiwal ArsTechne czy Szum.

Kurator: Maja Gomulska, Maciej Topolski


dr Ewa Krzaklewska

Dziecko nie/obecne

wideo (10 minut)

Uczestnicy: dr Ewa Krzaklewska z córką i grupa studentów I roku socjologii (UJ); dr Karina Jarzyńska z synem i grupa studentów II roku tekstów kultury (UJ).

Montaż: Wojtek Piróg

Wideo prezentuje prowadzenie zajęć akademickich w obecności małego dziecka. Matki naukowczynie często spotykają się z problemem konfliktu ról: rodzica, wykładowczyni, dydaktyczki. Małe dziecko wymaga stałej uwagi, a tworzenie oraz przekazywanie wiedzy angażuje na najwyższym poziomie. Problem jest wzmacniany stereotypem naukowca  – bezdzietnego mężczyzny w całości oddanego nauce. W jaki sposób akademiczki radzą sobie z tym konfliktem? Czy obecność dziecka na uniwersytecie może wpłynąć pozytywnie na proces uczenia się i relacje w grupie? Czy dziecko może wejść w rolę współproducenta wiedzy / nauczyciela? Czy zostanie ono całkowicie zneutralizowane jako przeszkoda w dydaktyce i (w mniej lub bardziej metaforyczny sposób) zniknie z przestrzeni zajęć?

dr Ewa Krzaklewska – pracowniczka Instytutu Socjologii UJ, członkini Zakładu Badań Problemów Ludnościowych. Zajmuje się problematyką równości płci, socjologią młodzieży i uwarunkowaniami jej wchodzenia w dorosłość. Mama rocznej Miry.

dr Karina Jarzyńska – pracowniczka Wydziału Polonistyki UJ, członkini Ośrodka Badań nad Kulturami Pamięci. Zajmuje się historią kultury polskiej XX wieku, teorią postsekularną oraz edukacją kulturalną. Mama rocznego Szczepana.

Kuratorka: dr Karina Jarzyńska


Wykwitex (Karolina Balcer, Janusz Czyżewicz, Miłosz Flis, Jagoda Dobecka, Martyna Muth, Iwona Ogrodzka, Anita Welter)

Maria Janion

obiekt

Popiersia uczonych, donatorów i absolwentów Uniwersytetu Jagiellońskiego, znajdujące się w Librarii w Collegium Maius, to podobizny wyłącznie mężczyzn. Odwołujące się do starożytnych praktyk upamiętniania, białe, klasycyzujące hermy tworzą wrażenie uniwersalnego porządku, w którym nie ma miejsca na postacie kobiece. Czas zmienić hierarchię wizualną pola nauki i zawirusować przestrzeń upamiętnienia za pomocą współczesnego, różowego posągu profesor Marii Janion, wybitnej badaczki literatury i historii idei. Naukowczyni ta jest związana z Uniwersytetem Warszawskim, Uniwersytetem Gdańskim oraz Polską Akademią Nauk. Jej popiersie, wykonane przez Wykwitex, było pokazywane m.in. na queerowej wystawie Dziedzictwo (Pomada, 2017). Maria Janion jako nieheteroseksualna kobieta, a zarazem znawczyni literatury romantycznej, wielokrotnie zabierała głos w polskiej debacie publicznej, swoją działalnością negocjując także miejsce kobiet na uniwersytecie.

Wykwitex – wrocławska grupa artystyczna powstała w 2017 roku. Zajmuje się produkcją popiersi i kreowaniem wizerunku firmy, wzorując się na strategiach marketingowych i żargonie korporacyjnym. Wykwitex demokratyzuje sferę upamiętnienia, zachęcając do kupowania „produktów de luxe”, autoportretów lub portretów bliskich osób. Podczas 5. Biennale OUT OF STH we Wrocławiu (2017) grupa zaproponowała serię Bravo Girls, złożoną z pięciu popiersi: Doroty Monkiewicz, Kingi Preis, Natalii LL, Pani Basi oraz Olgi Tokarczuk. Wyboru osób dokonano na podstawie ankiety skierowanej do mieszkańców Wrocławia, zadając pytanie: kto zasługuje na zaszczytne miano wrocławskiego bohatera/bohaterki? We wrześniu 2017 na Warsaw Gallery Weekend pokazano analogiczną serię „warszawską”: podobizny Andy Rottenberg, Marii Janion i Doroty Masłowskiej. Wytwarzanie popiersi to niejedyna działalność Wykwiteksu. Firma zajmuje się produkcją szerokiego asortymentu artystycznego, oferuje usługi artystyczne i współpracuje z instytucjami sztuki, galeriami oraz inwestorami, m.in. z galerią Wykwit.

Kuratorki: Sonia Kądziołka, Wiktoria Kozioł


Ewelina Węgiel, Zuza Banasińska

Oprowadzanie 

akcja performatywna (10 minut)

Portrety mężczyzn-naukowców podkreślają ich osiągnięcia i prestiż, podczas gdy wizerunki kobiet przedstawiają jedynie ich cielesność, atrakcyjność fizyczną. Oprowadzanie pozwoli zwiedzającym zapoznać się z postaciami historycznymi w nietypowy sposób, angażujący inne zmysły niż wzrok. Performans przedstawi postacie historyczne za pomocą zapachów, gestów i doświadczenia przestrzeni; zwróci uwagę na kulturową konstrukcję męskości. Artystki przedstawią postaci znanych mężczyzn (badaczy, naukowców, absolwentów UJ), odwracając sytuację: komentując ich właściwości fizyczne a pomijając symbole statusu.

Ewelina Węgiel – studentka Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Pracuje w różnych technikach: animacja, fotografia, wideo. Jej prace pokazywane były w Krakowie, Warszawie, Lublinie, Berlinie, Londynie, Timisoarze, Żylinie.

Zuza Banasińska – studentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Universität der Künste w Berlinie w klasie Hito Steyerl. Jej prace pokazywane były m.in. w Warszawie, Krakowie, Berlinie, Wenecji, Kassel, Moskwie, St. Petersburgu, St. Louis, Bostonie, Caracas. Pracuje głównie za pomocą wideo i fotografii.

Kuratorki: Sonia Kądziołka, Wiktoria Kozioł


Magdalena Mach

Czy akademia jest kobietą?

obiekty

14 grudnia 1818 roku kobiety otrzymały możliwość studiowania na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Mimo następstwa kolejnych pokoleń i ciągłego wzrostu liczby studentek na uczelniach artystycznych, liczebność kobiet w szeregach kadry dydaktyczno-artystycznej pozostaje znikoma. Sytuację tę ukazały – według środowisk ASP kontrowersyjne – badania Fundacji Katarzyny Kozyry i raport pod znaczącym tytułem Marne szanse na awanse. Po konsultacji z socjolożkami z Instytutu Socjologii UJ autorka pracy rozpoczęła gromadzenie danych dotyczących aktualnego i przeszłego stanu liczebności studentek, studentów oraz grona pedagogicznego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

Dlaczego mimo równego dostępu do wyższej edukacji artystycznej kobiety na wyższych szczeblach kariery naukowej/artystycznej nie są reprezentowane? Dlaczego urzędy rektorskie i dziekańskie sprawują niemal wyłącznie mężczyźni? Analizy i wizualizacje danych mogą się przyczynić do uzyskania odpowiedzi na niektóre z tych pytań.

Magdalena Mach – absolwentka Wydziału Rzeźby oraz Wydziału Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie i doktorantka tej uczelni, asystentka w Katedrze Metodyki Projektowania (Wydział Form Przemysłowych). W ramach programu Erasmus studiowała w Institut Supérieur des Arts de Toulouse, Beaux-Arts Spectacle Vivant we Francji.

Kuratorka: Marta Matuszak


Aleksandra Goral / Sasza Mojzess

Bez tytułu

obiekt

Prezentowany obiekt przedstawia damską rękę w skali 1:1 wykonaną z miękkich materiałów i obleczoną tkaniną. Ręka wykonuje gest trudny do określenia – chce się siłować, wita, podaję (się) na zgodę, a może butnie pokazuje wyjście? W części wewnętrznej dłoni umieszczony jest głośnik, z którego wydobywa się cichy głos odliczający czas od otwarcia projektu Matrix do jego zakończenia. By dobrze go usłyszeć, trzeba samemu wykonać gest – pochylić się nad dłonią – i wystawić na kolejny gest, prawie pozwalając się spoliczkować. Pokazana rzeźba to jednak przede wszystkim gest otwartości – w kontekście reprezentacji i widzialności kobiet na uniwersytecie, lecz także szeroko pojmowanej otwartości na wszelką różnorodność, jej zaproszenie i życzliwe włączenie w pole instytucjonalnych praktyk.

Aleksandra Goral / Sasza Mojzess – kulturoznawczyni, krytyczka sztuki, absolwentka UJ. W swoich tekstach często podejmuje wątki feministyczne i ekonomiczne w kontekście sztuki oraz warunków jej wytwarzania.

Kuratorka: Maja Gomulska


Szymon Szelc

Bez tytułu

komiks

Rysunki z komentarzami poświęcone kobietom UJ – od królowej Jadwigi do sekretarek Instytutu Kultury UJ. Praca to podziękowanie złożone opiekuńczym pracowniczkom Uniwersytetu, które na co dzień zajmują się sprawami studentek i studentów, profesorek i profesorów. To wyraz wdzięczności za oferowaną przez nie pomoc, zarówno w wypełnianiu formalnych studenckich powinności, jak i emocjonalną – objawiająca się w ludzkich odruchach, ciepłych, gestach i dobrej woli, które nierzadko przesądzają o być albo nie być studentki/studenta na uniwersytecie.

Szymon Szymon Szelc – absolwent Wydziału Grafiki ASP w Krakowie, student zarządzania kulturą na UJ. Zajmuje się komiksem, ilustracją oraz malarstwem, podejmuje eksperymenty z innymi mediami takimi jak fotografia, instalacja, rzeźba, ready made czy działania w przestrzeni publicznej. Udziela się na polu promocji sztuki komiksu. Reprezentuje pracownię D83.

Kuratorka: Maja Gomulska


Aleksandra Korzelska

Ready-made

obiekt (kubeczek menstruacyjny, pierwsza połowa XXI w., ofiarowany przez studentkę)

Obiekt wpisujący się w ideę skarbca UJ, złożonego w dużej mierze z darów o różnorodnej proweniencji. Niepozorny, silikonowy kielich to ułatwiająca życie zdobycz technologiczna i zarazem dowód zmian w myśleniu o menstruujących kobietach, które wykluczano z życia publicznego. Obiekt wzbogaca kącik astronomiczny muzeum i w tym kontekście przypomina, że miesiączka (cykl) wiąże się z ruchem ciał niebieskich.

Aleksandra Korzelska – studiuje na Wydziale Intermediów na ASP w Krakowie. Z Łukaszem Podgórnim współtworzy projekt 2i5D. W 2018 współpracowała z kolektywem Rozdzielczość Chleba podczas wystawy „Sukcesizm Rozdzielczości Chleba”. W 2017 w krakowskiej galerii Elementarz dla mieszkańców miast zaprezentowała  indywidualną wystawę Elleipsis. W 2016 brała udział w międzynarodowym projekcie Freedombus. Była laureatką konkursu Fresh Zone organizowanego w ramach ArtBoom Festival 2015, w którym nagrodzono jej pracę I woke up like this, przygotowaną wspólnie z Aleksandrą Goral.

Kuratorka: Gabriela Sułkowska


dr Anna Konik

Willa zauroczonych 

wideo, 2009-2011 (fragment, 10 minut)

Artystka w pracy, która w całości prezentowana jest jako sześciokanałowe wideo-instalacja, portretuje przedwojenną willę Linde, wchodzącą w skład zespołu budynków Wissenschaftskolleg zu Berlin. Konik odnosi się do przestrzeni nauki: interesuje ją doświadczanie jej poprzez różne kanały percepcyjne; obserwuje codzienny rytm, rejestruje to, co emocjonalne, wizyjne, ledwie dostrzegalne, prawie niesłyszalne. Artystka śledzi głosy, odbicia i cienie, faktury i załamania powierzchni. Odkrywa willę nocą. To alternatywne spojrzenie na wspólnotę nauki, jej funkcjonowanie w przestrzeni: propozycja  doznania uniwersytetu poza tradycyjnym sposobem przedstawiania instytucji.

dr Anna Konik – artystka, twórczyni wideoinstalacji. Łączy media dokumentu, instalacji, performansu, wideo  i rzeźby. Interesują ją obiekty i przestrzenie niejednoznaczne, przenikliwe, dostępne jedynie za pośrednictwem emocji, intuicji, snów.  Ukończyła wydział rzeźby na ASP w Warszawie. W 2012 otrzymała tytuł doktora sztuk pięknych na Wydziale Sztuki Mediów i Scenografii warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, jej promotorem był prof. Jarosław Kozłowski. Jest gościnną profesorką na Wydziale Sztuki i Historii Wizualnej na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. Była nominowana do nagrody Deutsche Banku „Spojrzenia 2009” oraz do Paszportu Polityki.

Kuratorka: dr hab. Roma Sendyka


Margot Sputo

Obecne – nieobecne z serii  Cri Off – Cri On

fotografie

Seria fotografii portretowych, których bohaterki, chcąc pozostać anonimowymi, zasłaniają twarze włosami. Portrety, oparte na grze percepcji, nawiązują do estetyki malarstwa renesansu.

Margot Sputo – polsko-francuska artystka sztuk wizualnych. Mieszka i pracuje w Paryżu i Krakowie. Jest absolwentką Wydziału Sztuki Współczesnej i Fotografii na Uniwersytecie Paris 8 (2010–2014) oraz Wydziału Historii Wizualnej Wyższej Szkoły Nauk Społecznych (EHESS) w Paryżu (2007–2010).  Autorka obiektów, instalacji i fotografii. W swojej twórczości eksploruje granice przedstawialności, sposoby percepcji, afektywność fotografii. Jej prace były prezentowane na międzynarodowych wystawach i festiwalach, w instytucjach kultury, m.in. w Galerii Mains d’Oeuvres i Galerii Mansart w Paryżu, na festiwalach Duo/Duel w Saint-Denis, Nuit Blanche 2015 w Paryżu oraz w Galerii Uniwersytetu Paris 8,  Muzeum Miasta Meksyk, Muzeum Etnograficznym w Krakowie, Trafostacji Sztuki w Szczecinie.

Kuratorka: dr hab. Roma Sendyka


dr Ewa Chudoba, Anna Smywińska-Pohl

Kobiety i akademia

prezentacja 

Projekt ma za zadanie unaocznić związki kobiet z Uniwersytetem Jagiellońskim od momentu jego powstania. Dotyczy nie tylko pierwszych kobiet kształcących się w murach Alma Mater, ale także postaci zwykle niewidocznych i pomijanych w narracjach o uczelni. Przypomniane zostaną kucharki, położne, farmaceutki oraz absolwentki i filozofki z Wydziału Filozoficznego, który pierwszy przyjął studentki. Podczas prezentacji wymienione będą nazwiska kobiet oraz ich role na uniwersytecie. Wystąpienie uzupełnione zostanie wyświetlanymi slajdami dokumentów dotyczących kobiet na uczelni: akt rektoralnych, list wpisowych, fotografii czy dyplomów.

dr Ewa Chudoba i Anna Smywińska-Pohl – absolwentki filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim, od wielu lat zainteresowane problematyką (nie)obecności kobiet w historii. W latach 2013–2016 prowadziły badania na temat filozofek krakowskich. Ich owoce to antologia tekstów Filozofki na Uniwersytecie Jagiellońskim 1897–1967 (Kraków 2016) oraz monografia Córki Nawojki (Kraków 2017).

Kuratorka: dr Ewa Chudoba


Elżbieta Gołąb / Michał Dubanik

Uporczywość pamięci

obiekty

Praca jest odniesieniem do Trwałości pamięci Salvadora Dali. Pierwowzór przedstawia tarcze zegarowe, a tu tytułowa trwałość realizuje się jako serwety wykonane z dzianiny, które stanowią nośnik pamięci, pracy, upływającego czasu. Salvador Dali umieszcza je w krajobrazie bezkresnym, tutaj znajdują się na stoliku, przy suchym bukiecie. Całość mówi o biegu wydarzeń i czasu, jak również obowiązków, które wiążą się z byciem na ziemi. Na stoliku znajduje się zdjęcie Elżbiety Gołąb, matki artysty, który przyjmuje jej kobiecą tożsamość, odwracając praktykę przyjmowania męskich pseudonimów przez wiele artystek awangardowych i adeptek sztuki, chcących uczyć się malarstwa w męskich szkołach.

Michał Dubanik – syn Elżbiety Gołąb. Student krakowskiej ASP na kierunku wzornictwo i rzeźba (Pracownia Rzeźby IV). Działa interdyscyplinarnie, szukając prostego języka dla trudnych definicji. Jego prace są tylko elementem procesu tych poszukiwań.

Kuratorki: Natalia Giemza, Kornelia Kiszewska


dr hab. Jadwiga Sawicka

Ojczysty Macierzysta

projekcja, 2011-2012/2018

Para obrazów Ojczysty Macierzysta Jadwigi Sawickiej stanowi przemyślaną całość. Nie rezygnując ze związku, który zachodzi między pracami, czy właściwie dyptykiem, kuratorska interwencja zmienia hierarchię między nimi. Ojczysty pojawia się na początku projekcji przez chwilę, w krótkich migawkach-fleszach znika, by ustąpić miejsca wyraźnemu, ostremu i niezmiennemu obrazowi Macierzysta. Zapętlona projekcja odnosi się do zmiany porządku społecznego i pola wartości, zwyczajowo symbolizujących „męskie” i „kobiece”. Praca pochodzi z Kolekcji MOCAK-u. 

dr hab. Jadwiga Sawicka, prof. UR ─ artystka sztuk wizualnych, autorka instalacji, obrazów, fotografii, obiektów i instalacji tekstowych, realizacji w przestrzeni publicznej. Jest absolwentką ASP w Krakowie (pracownia Jerzego Nowosielskiego). Twórczyni m.in. charakterystycznych, minimalistycznych obrazów tekstowych, często odnoszących się do problemu kobiecości oraz komunikatów medialnych. Wybrane, nacechowane emocjonalnie wyrazy, przypominające formą nagłówki brukowców, są malowane na płótnie prostą, „gazetową” czcionką, na tle kolorów, które budzą kulturowe skojarzenia (niebieski, różowy). Wykonuje także wielkoformatowe wydruki z czarnymi literami na pastelowo-różowym tle, które powielane i przyklejone na różne przedmioty, przypominają tapetę. Laureatka Nagrody im. Jana Cybisa (2013), Nagrody im. Katarzyny Kobro (2015), pracuje na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego. 

Kuratorki: Marlena Nikody, Sonia Kądziołka, Wiktoria Kozioł 


Kolektyw ŁASKI (Anna Shimomura, Jagoda Kwiatkowska, Julia Golachowska)

Nowy śpiewnik patriotyczny

performans muzyczny

Autorki śpiewnika proponują nowe słowa do znanych melodii pieśni niepodległościowych, dzięki czemu dążą do wskazania i obalenia istniejących w języku stereotypów. Zaprezentują przekształconą pieśń uniwersytecką Gaudeamus igitur.

Kolektyw ŁASKI tworzą studentki Pracowni Działań Przestrzennych prof. Mirosława Bałki: Anna Shimomura, Jagoda Kwiatkowska i Julia Golachowska.

Śpiewnik to jeden z ich projektów artystycznych zaangażowanych w działanie na polu społecznym i politycznym. W 2017 stworzyły petycję, proponującą zmianę nazw 14 tarnowskich ulic na upamiętniające wybitne Polki (Shimomura i Golachowska wspólnie z Armanem Galstyanem i Kamilem Kotarbą).

Julia Golachowska – studentka Sztuki Mediów na ASP w Warszawie. Absolwentka kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim oraz Etudes Slaves na Sorbonie. Jej teksty były publikowane w magazynie „Res Publica Nova” oraz „Codzienniku Feministycznym”. Zwyciężczyni konkursu prac video Jak jest? organizowanego przez Galerię Labirynt (wspólnie z Jonaszem Chlebowskim i Barbarą Gryką).

Jagoda Kwiatkowska – studentka sztuki mediów na Akademii Sztuk Pięknych i kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jej prace były wystawiane w Instytucie Fotografii Fort, BWA Jelenia Góra, Galerii Labirynt, Gdańskiej Galerii Miejskiej, BWA Tarnów, Trafostacji Sztuki w Szczecinie, na Inspiracje Festiwal, w Galerii Jednego Obrazu w Lublinie, Otwock Studio, BWA Zielona Góra, na Zoom Festiwal w Jeleniej Górze, w Kinie Luna w Warszawie.

Anna Shimomura – studentka Sztuki Mediów na ASP w Warszawie i anglistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Brała udział m.in. w wystawach w BWA Tarnów, Galerii Studio, Muzeum Woli, Galerii Labirynt, Gdańskiej Galerii Miejskiej, Otwock Studio, Trafostacji Sztuki (Festiwal Inspiracje).

Kuratorki: Katarzyna Możejko, Natalia Giemza


dr hab. Malwina Małgorzata Niespodziewana

Katarzyna Kobro – obecna

performans

W trakcie całego wydarzenia swoją obecność zaznaczy Katarzyna Kobro – awangardowa artystka, rzeźbiarka i teoretyczka. Autorka performansu będzie przebrana w strój Kobro, do którego inspiracją było zdjęcie z ok. 1930 roku. Na wyższej uczelni artystycznej w Łodzi, gdzie pracował m.in. jej wieloletni partner Władysław Strzemiński. Katarzyna Kobro nigdy nie miała okazji wykładania, z różnych przyczyn: politycznych i prywatnych. Ten gest wcielenia pozwala na zaistnienie artystki w przestrzeni uniwersyteckiej, zwrócenie uwagi na jej teorie, wskazanie, że jej wizja i postawa artystyczna były znaczące dla rozwoju sztuki w ogóle.

Do tej pory performans Katarzyna Kobro odbywał się podczas wielu wystaw w Polsce i zagranicą. Projekt odwołujący się do Katarzyny Kobro (Historia o Katarzynie) był istotną częścią pracy habilitacyjnej artystki.

dr hab. Małgorzata Malwina Niespodziewana – absolwentka krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od 2013 roku pracuje jako adiunkta na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Stałym punktem odniesienia jej twórczości pozostaje ciało, interesuje ją także problematyka gender i feminizm w sztuce. W swoich pracach odnosi się do biografii, tekstów i twórczości artystek awangardowych, m. in. Katarzyny Kobro, Erny Rosenstein, Marii Jaremy. W 2017 roku wzięła udział w wystawie „Potęga awangardy” w Muzeum Narodowym w Krakowie.  Założycielka Grupy MaMa oraz współzałożycielka Grupy 13 – kobiet graficzek.

Kuratorka: Marta Świetlik


Koncert Zespołu Madonny

koncert, performans

Występ z 30-minutowym repertuarem okołomaryjnych, feministycznych, słodko-gorzkich pop-protest songów. Setowi muzycznemu towarzyszyć będzie performans na dwie performerki i n-uczestniczek, problematyzujący kształtowany przez Kościół wizerunek pokornej, opiekuńczej, troskliwej i milczącej Maryi. Płynący z takiej wizji model kobiecości niełatwo zintegrować z wyobrażeniem kobiety jako śmiałej, odważnej, zabierającej głos i uczestniczącej w życiu publicznym, np. uniwersyteckim. Intencją zespołu jest zmiana takiego obrazu.

Zespół Madonny to wieloimienny kolektywny twór (lub też, jak mówią same: choroba i siła równocześnie). Nagrywają, produkują i występują pod wieloma nazwami: Pu$$y Mariot, Maria Zapolsky, Zespół MADonny ft. Mary POLasa, Maria Curry, Boski Marian, Maria Depreszek.

Kuratorka: Maja Gomulska


PREZENTACJE:

W ramach POP UP Muzeum zaprezentują się artystki i aktywistki, które wypowiedzą się w sprawach dla nich ważnych, opowiedzą o własnych doświadczeniach i trudnościach istnienia w męskocentrycznym świecie akademii, sztuki i polityki. Podium będzie też działać w formule „otwartego mikrofonu” dla tych, które/którzy chciałyby/chcieliby również zabrać głos w sprawie macierzystego spojrzenia na przestrzeń uniwersytecką. Zapraszamy do wystąpień.

Grupa 13 – Dotyk 

dr Marta Bożyk

Artystka, akademiczka, adiunkta w Pracowni Drzeworytu Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Członkini Grupy 13 – kobiet artystek, graficzek i fotografek, wspólnie wystawiających swoje prace. Jej praca dyplomowa w 1998 została wyróżniona Medalem Rektora ASP. Artystka była wielokrotnie nagradzana, m. in. Stypendium Twórczym Miasta Krakowa (2000), Stypendium Mera Miasta Mino „Artist in Residence” (2001, Japonia), nagrodą techniczną na 13th International Biennial Print Exhibition, Taichung, Taiwan 2008, purchase Prize na The 16th Space International Print Biennial (2011, OCI Museum of Art, Korea).

 

Nowe berło na Uniwersytecie Jagiellońskim

Alicja Beryt

Graficzka, absolwentka filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wiceprezeska Spółdzielni Ogniwo w Krakowie. Pracowała przy organizacji wystaw w krakowskim JCC oraz Spółdzielni „Ogniwo”; jej seria wlepek Peryferie w centrum miasta, poświęcona krajobrazowi pogranicza Kazimierza i Grzegórzek, stanowiła część wystawy zbiorowej Młoda sztuka żydowska w Żydowskim Muzeum Galicja.

 

Alma Mater

dr Anna Chromik

Adiunkta w Instytucie Kultur i Literatur Anglojęzycznych na Uniwersytecie Śląskim, tłumaczka, kuratorka wystawy Bracha L. Ettinger / Eurydyka-Pieta w Muzeum Śląskim (2017), współtwórczyni Galerii Feministycznej TA. Prywatnie (a zatem również politycznie) mama, partnerka, macocha.

Kuratorki: Maria Świątkowska, Marta Świetlik